Uthenging II

Pappa!

Eg ber alle om å legge spesielt merke til pappas intenst konsentrerte blikk, og korleis spel han spelar på dette biletet. Ja, det kunne sjølvsagt ikkje vore noko anna enn bubbleshooter! (Eg burde få betalt så ofte som eg reklamerer for det.) Om ikkje dette seier kor kul pappa er, så er det ingenting som gjer det!

.

.

.

Eit tolvmod utan like.

Det finst ikkje fleire slike.

Alltid med på leik og sprell.

Fotballkamp og skitur til høgaste fjell.

"Dommar! Kom hit!" vil eg aldri gløyme.

Mange minner eg alltid vil gøyme.

Takk for alle fine opplevingar i lag.

Deg er eg glad i kvar einaste dag.

.

Ha ein fin farsdag, pappa!

.

.

.

Eg beklagar, jenter, men pappa er (heldigvis) gift med mamma.

Fem gode grunnar til å stå opp tidleg på ein onsdag.

1. Ein får gleda av å vakne opp til dette:

(Visste du at det såg så fint ut tidleg om morgonen i Bergen? Ikkje eg heller!)

2. Ein kan ete dette til middag så tidleg som klokka 15(!):

3. Ein får meir tid til dette:

4. Ein er eitt hakk nærare å unngå denne bokstaven på eksamen:

5. Og ikkje minst, ein kan vere stolt av seg sjølv:

(Eg er veldig einig med dei som skryt av folk som greier å slutte å røyke. Eg fortener meir skryt fordi eg greier å stå opp tidleg ein dag, enn dei som står opp tidleg kvar dag. Kjempelogisk.)

Det viktige i livet I

Eg er utruleg stolt over å vere ein del av jentene i Noreg når eg les topplistebloggane på blogg.no. Det gjer eg sjølvsagt kvar dag, i og med at eg må få med meg siste nytt. VG kan berre gå og legge seg. Her er det blogging som regjerer. Bloggjentene gir eit tydeleg bilete av det som er viktig her i livet: Nemleg mote, shopping og fest! Sjølvsagt er det synd at ungane i Afrika svelt, for dei er berre så ufatteleg søte, men ein blir berre deppa av å tenkje på det. Livet skal tross alt vere ein dans på roser, så kvifor bruke tida på triste ting som ein uansett ikkje kan gjere noko med?

Min favorittsjanger, som er eit must hjå alle topplistebloggarar – og alle andre bloggarar òg for den del – er ”dagens outfit”. Det er forresten bra at ordet ”outfit” har blitt innført i det norske språket, så me slepp å bruke det kjedelege norske ordet ”antrekk”. Det er direkte umoderne, eller ”so last week”, som eg er meir glad i å seie. Det beste med ”dagens outfit” er at eg får sjå kva norske jenter kler seg i. Ikkje berre til spesielle anledningar, men kvar dag! Under biletet av ”dagens outfit”, er det veldig viktig å skrive kvar kleda er frå og kor mykje dei kostar. Ikkje at merket er viktig – for ein går jo berre med pels fordi det er behageleg – men det kan jo vere at nokre av dei tusen blogglesarane er interesserte i å kjøpe den same toppen. Helst bør ein skrive korleis ein har styla håret og kvar lausneglene er frå òg, for å unngå at kommentarfeltet blir fylt opp med spørsmål om dette.

I tillegg til outfitbilete bør ein òg legge ut bilete kvar gong ein har vore på shopping, sjølv om dette gjerne blir fleire gonger om dagen. Å ta bilete medan ein står i prøverommet på Bik Bok, er berre kjempekult. Då får lesarane sjå plagget på, og ikkje minst korleis ein har sminka seg og styla håret før shoppingturen. Om ein er sjuk, og dessverre ikkje får gått på shopping, finn ein eit gamalt bilete på dataen og postar. Kvart innlegg må nemleg ha minst eitt bilete av bloggaren for ikkje å bli uhorveleg kjedeleg.

Eg er òg veldig glad i videobloggar, noko som alle profilerte bloggarar har ein gong i blant. Det er viktig ikkje å ha dette for ofte, slik at lesarane kan etterlyse det i kommentarfeltet. Det er snadder som berre kjem ein sjeldan gong i blant. Mine favorittvideobloggar er dei som handlar om sminke og hårfrisyrar. Det er veldig interessant å sjå korleis topplistebloggarane legg både kvardagssminke og festsminke. Igjen er det viktig å nemne korleis merke ein brukar, og kor mykje produkta kostar. Kven vil vel ikkje ha same sminke som den pene favorittbloggaren sin? Det treng ikkje vere sminke- eller hårvideo, det kan òg vere ein video der ein allereie er sminka, medan ein sit på rommet sitt og snakkar om viktige tema, som til dømes gårsdagens fest. Det er forresten ikkje så viktig kva ein seier på ein videoblogg, berre ein fiklar med håret sitt med jamne mellomrom, og har passe utringing.

Eg er òg veldig glad for at alle bloggarar – både kjente og ukjente – har spørsmålsrundar. Det er veldig viktig å presisere at lesarane har spurt etter spørsmålsrundar, slik at ein ikkje framstår som ein sjølvdiggar som elskar å svare på spørsmål om seg sjølv. Gjennom spørsmålsrundar føler eg at eg blir kjent med favorittbloggarane mine, i og med at eg kan spørje om kva som helst. Alt frå korleis sminke dei brukar til kva som er favorittbutikken. Kjem svara på ein videoblogg, blir eg overlykkeleg, for då får eg sjå bloggaren live i tillegg!

Det er viktig å krydre mote- og shoppingblogginga med festinnlegg. Desse innlegga blir posta i forkant av kvar fest, altså minst tre gonger i veka – fredag, laurdag og ein annan valfri vekedag – kor ein viser festantrekk og festsminke. I tillegg er det viktig å kome med eit innlegg dagen der på, kor ein legg ut uheldige bilete av seg sjølv, samt fortel kva ein ikkje hugsar og kvar ein tryna. Dette resulterer i støttande kommentarar frå iherdige blogglesarar. I tillegg er det alltid nokon som kan fortelje at dei har sett deg på byen.

Ein kategori som er eit must å ha på bloggen sin om ein ligg på topplista på blogg.no er ”presse” eller ”media”. Her kan lesarane sjå kva aviser og andre media har skrive om bloggaren. Det er det berre dei mest kjende bloggarane som har. Sjølvsagt. Det er jo deira liv som er interessante! I staden for å snakke om dagens nyheiter frå VG, snakkar eg alltid med vennene mine om dagens nyheiter frå bloggverda. ”Har du sett den nye kjolen ho kjøpte?!” til dømes.

Krona på verket er at ein faktisk kan tene pengar på blogginga. Tenk det! Tene pengar for å skrive om eins fantastiske kvardag, samt legge ut nokre bilete av seg sjølv. Dette betyr meir pengar til fest og shopping, og er sjølvsagt alle jenters store draum. Ein viktig tilleggsinformasjon når eg nemner ”fantastisk kvardag”, er å legge ut nokre deppeinnlegg i blant. Det er viktig å fortelje kor hardt det er å bli gjenkjent på gata, og kor utmatta ein er etter gårsdagens fest.

Eg vil avslutte dette innlegget med å seie at min alle største draum her i livet er å bli Noregs største bloggar, slik at fansen min kan gjenkjenne meg på gata, og media kan skrive om meg. Eg ønskjer i tillegg å tene gode pengar, slik at eg kan shoppe og feste kvar einaste dag. Dette er porten til lykke, folkens!

Genser: Cubus.

Hårklemme: HM.

Mascara: Loreal.

Pudder: I.d. bare minerals.

Livet som avhengig.

Eg sit her med skjelvande hender, dunkande hjarte og sveittedråpar piplande fram på panna. Panikken held på å ta overhand. Eg er tom! Eg er tom for stoffet eg har gjort meg avhengig av. Eg leitar febrilsk rundt på rommet, men alt eg finn er tomflasker. Abstinensane begynner å bli uuthaldeleg sterke. Kva skal eg gjere?!




Kor tid starta det eigentleg? Som med dei fleste andre avhengige, starta det med at ei venninne var fast brukar av stoffet. Ho sa lenge at eg burde prøve fordi det var så fantastisk, men eg sa nei. Etter kvart blei presset for stort, og av gav etter. Eg tok min første slurk. ”Ein slurk kan vel ikkje skade?” tenkte eg. Ein slurk blei til to slurkar, som igjen blei til eit glas, som igjen blei til ei flaske, som igjen blei til fem flasker, som igjen blei til sju flasker om dag, som igjen blei til … Eg har ikkje meir igjen!!!

Venninna mi fortalte meg aldri om dei negative sidene. Sa berre at det var så godt – at eg burde prøve. Sjølvsagt kunne eg vore sterk nok til å stå imot, men korleis kunne eg vite at eg kom til å gå og tenkje på stoffet konstant? At kvar dag ville bli ein evig kamp for å få tak i ei stor nok mengde? At eg til og med kom til å drøyme om det om nettene? At eg ville bli superstressa om eg ikkje alltid hadde stoffet i nærleiken?

Eg held på å gå vegg i mellom av abstinensar her eg sit. Seriøst, livet som Pepsi Max-avhengig er ikkje enkelt!

PS! Eg har sjølvsagt brote all kontakt med dette forferdelege mennesket som forårsaka at eg blei avhengig. Nærrakødda. Eg er avhengig av ho, slik at ho kan gi meg forsyningar om det trengst.

Uthenging I

De skulle sett korleis syn som møtte meg då eg kom heim til Sogndal i går! Nemleg dette:

Hadde mamma og pappa fått ein ny baby? Eller hadde dei besøk av ein baby? Nei, langt ifrå. Dette er mamma. Ho har nemleg teke oppfordringa mi frå dette blogginnlegget, og sendt meg eit aldri så lite kort! Det er heile to dagar sidan eg mottok kortet, og eg hadde ennå ikkje hengt ho ut som ein helt her på kjendisbloggen. Mamma var naturlegvis særs skuffa, og oppførte seg omtrent på dette viset.

Høyr her, mamma. Eg forstår at du har sjekka innom bloggen min kvart 5. minutt sidan onsdag, og at to dagar i den samanheng kan følast uendeleg lenge. Dei flese barn tykkjer at tida går veldig sakte når dei ventar på noko gøy. Som du veit, den som ventar på noko godt, ventar ikkje forgjeves, så her er uthenginga:

Eg lovar å gå med denne t-skjorta om du kjøper ho til meg. Eller, eg kan i alle fall sove i ho ein gong i blant ...

Uansett, tusen takk for kortet, mamma! Eg er glad i deg <3

PS! Det er sjølvsagt framleis fritt fram for andre å sende meg brev, men det kan vere det tek to dagar før du blir uthengt som helt.

Me er alle terroristar.

Googles deffinisjon av ein terrorist. Eg er sjølvsagt ein terrorist i forkledning. Det er me alle.

Med ein gong eg entrar flyplassen, gjeld ikkje lenger Artikkel 11 frå FNs verdserklæring om menneskerettane: ”Enhver som er anklaget for en straffbar handling har rett til å bli ansett som uskyldig til det er bevist ved offentlig domstolsbehandling, hvor han har hatt alle de garantier som er nødvendig for hans forsvar, at han er skyldig etter loven.” Eg trudde lenge at menneskerettande gjaldt over alt i verda, men flyplassane er tydelegvis eit unntak. Her er eg ein terrorist inntil det motsette er bevist.

Allereie ved bagasjeinnleveringa startar avhøyret. Ein stor, blikkfangane plakat spør meg ut angåande bagasjen min. Har eg pakka bagasjen min sjølv? Er det nokon andre som har hatt tilgong til bagasjen min før, under eller etter at eg pakka han? Er eg sikker på at ingen har putta noko oppi bagasjen min utan at eg veit det? Ein ting er sikkert: Eg ville aldri våga å la mamma – eller nokon andre for den saks skuld – pakke bagasjen min uansett om eg var aldri så sjuk. Tenk om dei hadde putta oppi ei t-skjorte eg ikkje visste om? Nei, eg pakkar alltid bagasjen min sjølv, og eg slepp han ikkje med blikket etter at han er ferdigpakka. Om eg pakkar kvelden før avreise, seier det seg sjølv at eg ikkje kan sove den natta. Eg må sitje vakt over bagasjen min.

Med sveittedråpar piplande på panna og klamme hender, kjem eg meg tilsynelatande uskuldig ifrå bagasjeinnleveringa. Eg er ikkje 100% sikker på den t-skjorta, for eg måtte så frykteleg på do i løpet av natta. Eg får ta sjansen på at ingen oppdagar at eg ikkje kan garantere for nytt innhald i bagasjen min.

Vidare kjem eg til sikkerheitskontrollen. Det første som møter meg er store plakatar som fortel kva eg har lov til å medbringe og kva eg ikkje har lov til å medbringe. For å vere sikker på at alle skal få det med seg – også oss analfabetar – har dei sett opp to store glasboksar. Ein med lovleg innhald og ein med ulovleg. Eg kikkar nervøst gjennom handbagasjen min, og innser at eg må kaste strikkepinnane mine. Paraplyen får eg der i mot lov å behalde. Forståeleg nok. Det er mykje meir treffsikkert å kapre eit fly med strikkepinnar enn med ein paraply. Eg gir derfor velvillig frå meg mine potensielle kapringsvåpen. Eg vil neppe bli sett på som meir terrorist enn eg allereie er!

Alt flytande, som er lovleg (sjølvsagt ikkje meir enn 100 milliliter), må puttast i obligatoriske gjennomsiktige plastposar. Eg plar slurve på denne delen, noko som viser seg å by på problem. Sjølvsagt til pass for meg. Korleis kan eg trosse den obligatoriske putte-flytande-væsker-i-plastposar-regelen? Som straff må tannkremen min – på heile 250 milliliter (!) - gjennom ei skanningsmaskin tre gonger, medan resten av dei reisande – som følgde reglane – står og ser på. Sjølvsagt pustar dei letta ut fordi ein farleg terrorist som meg blei teken. Med tanke på at eg hadde med meg den ekstremt farlege tannkremen utan plastpose og med for mykje innhald, blir òg dei andre tinga mine grundig sjekka. Alt blir strødd utover eit bord, og andre potensielle bomber – som til dømes mp3-en min – blir òg skanna. Dessverre finn ikkje sikkerheitsvaktene noko bevis for at eg er farleg – utruleg nok – så eg får lov å plukke oppi att alle tinga mine, og gå pinleg rørt vidare. Det er tryggande at eg blei sjekka framfor alle medpassasjerane, slik at folk kan halde eit vaktsamt auge med åtferda mi vidare på turen.

Ikkje nok med at tinga mine blir sjekka, det blir sjølvsagt eg òg. Det er jo tross alt eg som er terroristen, ikkje tannkremen min. Den er berre eit hjelpemiddel for å kapre flyet, eller eventuelt sprenge det. Er eg så slurvete at eg ikkje tek av meg klokka eller beltet før eg skal gå gjennom skannaren, kjem det til å pipe, og alle tilsette ved Securitas kjem til å kome ilande til. Forståeleg, dei har jo sannsynlegvis med ein ekstremt farleg terrorist å gjere. Først putta eg ikkje tannkremen i plastpose, og så pip det på meg i tillegg! Maken til farleg menneske har dei sikkert sjeldan sett. Resultatet blir svært intim nærkontakt. Eg forstår det godt. Eg plar tross alt oppbevare bombene og strikkepinnane mine i BH-en. Dette må dei ha fått nyss i. Dessverre finn dei ikkje noko bevis nå heller, og må la nok ein potensiell, farleg terrorist entre avgangshallen …

A Perfect Day

Denne ettermiddagen og kvelden har eg tilbrakt saman med denne unike, vakre, fine, skjønne, søte, snille, gode, flotte, fantastiske, kule, morosame, tøff og spesielle jenta her. Nei, eg er ikkje forelska. Berre nesten. Her er vidunderet i eigen person:

June.

Kvelden har stort sett bestått av dette:

Pepsi Max.

Og dette:

Kos.

Vanlegvis blir strikkepinnar brukte på denne måten:

For June er det meir vanleg å bruke dei slik:

Hard øving:

Mykje konsentrasjon:

Etter hard øving og mykje konsentrasjon, greier June det avsanserte trikset:

Eg sat sjølvsagt slik heile kvelden:

*kremt*

A Perfect Day

Postkrisedesperasjonsproblem.

Gjett korleis fot som er min.

I det siste har eg sendt utruleg mange brev. I alle fall fem stykk. Folk har takka for breva, men får eg noko brev tilbake?! Nei. Det er tydelegvis ingen som tek hintet mitt om at eg vil ha brev i postkassa mi. Kvar einaste dag går eg spent ned alle trappene til første etasje (me har ikkje heis. i tilfelle hadde eg sjølvsagt teke den) for å sjå om det har kome noko spennande (eller kjedeleg for den saks skuld), men nei, postkassa mi er alltid like tom. Eg begynner til og med nesten (berre nesten) å sakne valreklamen frå FrP og informasjonen om svineinfluensa ... Då fekk eg i alle fall post. Kanskje eg skal ta vekk nei-takk-til-reklame-lappen som nokon - eg veit ikkje kven - har klistra på postkassa mi? Og eg som trudde det skulle renne inn med fanbrev etter at eg blei bubbleshooterkjendis. Grunnen må sjølvsagt vere at eg berre oppgav fornamnet mitt på topplista. Ja, der har du forklaringa! Uansett (seier eg "uansett" veldig ofte på slutten av innlegg?), dette er eit lite rop i mørket om nokon kan vere så snille å fylle opp den utsvolta postkassa mi. Eg lovar å henge deg ut her på kjendisbloggen min som ein helt.

Eg veddar på at nokon tenkjer "for ein bortskjemt drittunge! Her fekk ho nettopp ein pakke hjå mora si, og så klagar ho på at ho ikkje får post?!" Zerr lzm (det er så kult å seie), det er jo fleire veker sidan! I alle fall to!

Edit (eg anar ikkje kva det betyr bortsett frå at norsklæraren min på vidaregåande heitte det, men eg ser at alle andre skriv det når dei skal komme med informasjon etter at innlegget er ferdig, så då må eg vere like kul): I dag fekk eg brev! Heilt frå USA til og med. Ja, nå kan de lure nå, små lurifaksar.

Haijma.

Det er så mange stader eg føler meg heime. Så mange stader eg trivst. Hjå venner, hjå familien min på Sri Lanka, på hybelen ... Uansett kan ingen av stadene måle seg med denne staden: Min verkelege heim: der eg vokste opp. Åberge i Sogndal. Haijma.

Ein dedikasjon til...

...Nick Vujicic.

Kjære Nick Vujicic. Her sitt eg i godstolen min, med tårer i augo og ein klump i halsen. Tilsynelatande frisk. Eg har i alle fall ingen plagar eg ikkje kan leve med, eller som ikkje går an å bli frisk ifrå. Slik er det ikkje med deg. Du har verken armar eller bein, og kjem heller aldri til å få det. Likevel smiler du - og det er ikkje eit falskt, påklistra smil - men eit ekte smil, frå hjarta.

Kjære Nick Vujicic. Det er ikkje ofte eg ikkje greier å finne ord for å beskrive det eg vil setje ord på. Ditt mot, din positivitet og din pågang har eg aldri sett maken til. Det gjer meg stum av beundring. Du gjer meg stum av beundring. Eg tur absolutt ikkje at du aldri har dårlege dagar, og at livet ditt er "perfekt", men det at du aldri gir opp, er både imponerande og ispirerande. Du reiser deg etter kvert fall.

Kjære Nick Vujicic. Det er sjeldan eg bruker så mange adjektiv når eg skriv som det eg har gjort i denne teksten. Likevel føler eg ikkje at adjektiva gjer jobben sin, for dei beskriv ikkje dei følelsane eg vil dei skal beskrive. Ordet "fantastisk" gir liksom ingen meining i denne samanhengen. Det er noko meir. Noko djupare.

Kjære Nick Vujicic. Eg bøyger meg i støvet. I dag har du fått ein ny fan.

Kjære alle andre. Eg håpar de kan lære noko av denne mannen, og ikkje berre tenke "å, så flott!" akkurat nå når de les dette innlegget, og etterpå tenkje på kor forferdeleg det er at det regnar ute. Kvar dag. (I alle fall om du bur i Bergen.) Eg skal i alle fall gjere mitt beste for å ta med meg denne lærdommen. Eg skal prøve å hente fram motivasjonen til Nick Vujicic neste gong eg føler meg motlaus. For det finst faktisk håp. For alle.



Tusen takk til Kine Renate som la ut denne videoen på facebook, slik at eg fekk vite om dette mennesket. Om du søker på youtube, finn du mange andre videoar av Nick Vujicic. Denne er til dømes verdt å få med seg. Ikkje berre imponerande at han greier så mykje, men ein tankevekkar angåande å gjere det beste ut av vanskelege situasjonar.